.

.

ท่วงทำนองของคืนหนึ่งซึ่งอุ่นใจ
เสียงดนตรีหวานไหวในความเหงา
ความคิดถึงรำพึงกับดวงดาว
ที่กระพริบพรับพราวบนราวฟ้า

ในความเงียบหัวใจยังเดินทาง
ในความห่างหัวใจยังห่วงหา
ในความเหงาระหว่างวันเวลา
ความทรงจำ คำสัญญา ยังตราตรึง

ท่วงทำนองของคืนหนึ่งซึ่งอุ่นใจ
เสียงใบไม้แว่วไหวว่าคิดถึง
เสียงสายลมเพ้อพร่ำคำรำพึง
เพียงคิดถึง หนึ่งคืนนั้น ฉันอุ่นใจ

*****

ตามหากลอนนี้อยู่นาน
เพราะอยู่ดีๆเกิดนึกขึ้นมาได้ว่าเคยแต่ง
ไว้รับกับกลอนต้นแบบของใครคนหนึ่งซึ่งไม่รู้จักกัน
เราแค่คุ้นกันในสวนอักษร

มีเรื่องราวที่ปรากฏเป็นเพียงตัวหนังสือในความรู้สึก
ซึ่งเมื่อพอจะจับมาจัดลงช่องบรรทัด...ก็กลับทำไม่ได้
ไม่ใช่ด้วยความรู้สึกเศร้า เสียใจ หรืออะไรทั้งนั้น
เพราะถึงกระทั่งตอนนี้ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้...ว่ากำลังรู้สึกยังไง

ที่รู้ก็มีแค่เพียง...คำของใครคนหนึ่ง
ยังคงทำให้อบอุ่นได้เสมอในทุกคราวที่นึกถึง
ที่รู้ก็มีแค่เพียง...ไม่ว่าอย่างไร
ก็ยังคงส่งความปรารถนาดี ห่วงใย ถึงเค้าคนนั้นเสมอ

ศรัทธาในตัวคุณ ศรัทธาในตัวฉัน ยังมั่นคง
คือ..สิ่งที่ฉันรู้ในตอนนี้